Trump’ın Altın Rüyasından Küresel Kâbusa

Dünya artık ABD Başkanı Donald Trump’ın borsayı andıran belirsizliklerle dolu politikalarıyla savaşla barış arasında savruluyor. Öngörülemez kararları ve sürekli değişen söylemleriyle dünyayı kaotik bir sarsıntının içine çeken tartışmaların odağındaki Trump’ın en büyük zaafı ise altın. 

Trump için “altın” sadece değerli bir maden değil, hayatının merkezine koyduğu güç ve ihtişam gösterisinin 24 ayar perdesi. Onun ışıltılarla dolu gösteriş dünyası, ailesi de dâhil her dokunduğu altına dönüşen Kral Midas’ın trajik efsanesinin modern versiyonu gibi. 

Trump’ın dokunduğu her şeyi altına çevirme arzusu sadece bir dekorasyon tercihi değil; gücü somutlaştırma ve kitleleri etkileme çabası. 

Altın takıntısı saç rengine de yansıyan Trump, böylece kalabalıkların arasından bir güneş gibi yükseldiğini düşünüyor. Onun altın sarısı saçları âdeta başına taktığı ve asla çıkarmadığı görünmez bir taç işlevi görüyor. Bu renk, onun sahip olduğu binaların tepesindeki dev “TRUMP” yazılarının altın parıltısıyla görsel bir bütünlük oluşturuyor. 

Beyaz Saray’ın kapı çerçevelerinden tavanlarına kadar sızan o yaldızlı boya, aslında Trump’ın narsisizmin sınırlarında dolaşan egosunun ve sınırsız hırsının da bir kalkanı. 

Beyaz Saray’ın tarihî yapısına Trump’ın “altın dokunuşları” kimileri için “Amerika’nın Altın Çağı”nın ışıltılı bir yansıması, kimileri içinse rüküşlüğün zirvesi. 

Trump’ın yaldızlı tiyatrosu 

Donald Trump için dünya bir sahne; altın ise o sahnenin asla sönmeyen, göz kamaştırıcı spot ışığı, gücü ve otoriteyi kutsayan bir ihtişam tiyatrosunun dekoru gibi. 

Trump’ın “altın” tutkusu, siyasi retoriğinden kişisel eşyalarına, devlet projelerinden fiziksel görünümüne kadar uzanan bütünsel bir marka kimliği oluşturuyor. Üstelik bu tutku yeni başlamış değil. Müteahhitlik yıllarında yaptığı binalarda altın renginin ışıltısını kullanan Trump, böylece lüks ve ihtişam görüntüsünü iş hayatının merkezine koymuş bir isim. Çünkü onun için lüks, sadelikte değil, aşırılıkta ve abartıda.  

New York Beşinci Cadde’deki Trump Tower’ın 66. katındaki üç katlı dairesini Versay Sarayı’nı kıskandıracak bir altın varak cümbüşü hâline getirmesi bunun en somut göstergesi. Kapı kollarından tavan süslemelerine, elmas kakmalı tabaklardan kristal avizelere kadar her detay Trump’ın gösteriş tutkusunu yansıtıyor. 

Aynı şekilde özel uçağındaki (Trump Force One) lavabo bataryalarından lamba düğmelerine kadar her metal aksam altın parıltısını taşırken emniyet kemeri tokaları bile 24 ayar altın kaplamadan oluşuyor. 

“Altın Çağ” illüzyonu 

Trump, Beyaz Saray’a adım attığı an, o sade ve tarihî binayı kendi estetik anlayışına dönüştürmeye başladı. Kapı çerçevelerinden tavan süslemelerine, şöminenin üzerindeki eşyalardan vazolara kadar her şey, “en yüksek kalite” altınla parlatıldı. Hatta bu tutku o kadar ileri gitti ki Florida’dan Mar-a-Lago’nun emektar dolapçısı John Icart, “Altın Adam” lakabıyla Air Force One’a bindirilip Washington’a getirildi. 

Icart’ın ellerinde şekillenen kapı oymaları, tavan süslemeleri ve altın varaklı çerçeveler, aslında Trump’ın güç hırsını saklayan parlak bir illüzyonun parçaları. Beyaz Saray Basın Sözcüsü Karoline Leavitt bu manzarayı “Altın Çağ için altın bir ofis” olarak nitelendiriyor. 

Trump gelir gelmez tarihî Lincoln Yatak Odası’nın banyosunu yenilerken 1940’ların klasik tarzı yerine musluktan armatürlere her yeri altın varaklı süslemeler ve mermerlerle donattı. 

Bir yanda 19. yüzyıldan kalma paha biçilemez tarihî eserler, diğer yanda üzerinde “Trump” yazan altın bardak altlıkları gibi eşyaların rüküşlüğü... Devlet adamının vakarından ziyade bir emlak kralının marka takıntısını ele veren bu tezatlık, Trump’ın başkanlık tarzının da bir özeti gibi: Kadim geleneklerle modern pazarlama stratejilerinin altın varaklı evliliği. 

Adaletin halısından altının soğukluğuna 

Donald Trump seleflerinin aksine tarihine uyum sağlamak yerine, Beyaz Saray’ı kendi şaşaalı dünyasına uyduruyor. Bugün Oval Ofis sadece devlet işlerinin yürütüldüğü bir merkez değil; altın kaplama çerçeveler, çoğalan başkanlık portreleri ve FIFA kupalarıyla bezeli bir “Trump Müzesi” gibi. 

Belki de bu değişimin en önemli sembolü, odanın zemininde yaşandı. Eski ABD Başkanı Barack Obama’nın ayaklarının altındaki halıda, Martin Luther King Jr.’un “Ahlaki evrenin yayı uzundur ama adalete doğru eğilir.” sözü işliydi. O halı, adaletin uzun yolculuğuna bir saygı duruşunu sembolize ediyordu. Trump’ın ilk icraatı, o halıyı dışarı atarak bu fikrî zemini söküp yerine düz, ruhsuz ama altın renginde bir halı sermek oldu. 

Adalet ve toplumsal uzlaşı gibi soyut ama hayati kavramlar, yerini altının somut, soğuk ve dışlayıcı ışıltısına bıraktı çünkü Trump’ın ışıltılı dünyasında “değer” ancak üzerine yaldız sürüldüğünde görünür hâle gelir. 

Altın Kubbe’den Altın Kart’a propagandanın ışıltılı dili 

Beyaz Saray’da “Güneş Krallığı” illüzyonu oluşturma derdindeki Trump’ın terminolojisinde altın bir nevi “simya” sözlüğünü andırıyor. Her projesinin başına itinayla yerleştirdiği bu ifadeyi siyasi propaganda, ekonomik refah ve ulusal gururun simgesi olarak sıkça tekrarlıyor. 

En iddialı savunma sistemine Altın Kubbe (Golden Dome) adını vererek ülkeyi görkemli bir değerle koruduğu imajını çiziyor. 

Altın Filo (Golden Fleet) ile okyanuslara kendi imzasını atma derdinde olan Trump’ın yakın zamanda Donanma Sekreteri John Cartwright Phelan’ı kovması ise bu projeyle ilgili soru işaretlerini artırdı. Kendi ismini verdiği gemilerin de yer alacağı 66 milyar dolarlık bu modernizasyon projesinin 2028’e yetişmesi neredeyse imkânsız hâle geldi. 

Teknik bakımdan abartılı bulunan Trump’ın “Altın Filo” rüyası; Amerikan gemi sanayisindeki teknolojik yetersizlik ve Pentagon’un sivil iş gücündeki erime gibi nedenlerle uzmanlar tarafından bir hayal olarak görülüyor. İsimlendirmeyi bile bir güç gösterisine dönüştüren Trump’ın siyasi projeleri “Altın Filo”dan ibaret değil. 

Bir başka hamlesi olan Altın Kart’ı 5 milyon dolarlık ödeme karşılığında yatırımcılara sanki cennetin kapısını açan bir anahtarmış gibi pazarlıyor. Trump’ın “Yeşil Kart’ın bir üst seviyesi” olarak tanımladığı ve farklı kategoride seçenekleri de içeren bu sisteme yönelik “Amerikan vatandaşlığını satışa çıkardığı” eleştirileri yapılıyor. 

En tartışmalı projelerinden biri ise Beyaz Saray’ın Doğu kanadını yıkarak büyük balo salonu yaptırma planı oldu. Trump’ın abartılı gösteriş tarzını yansıtan altın kaplama sütunlar, tavan işlemeleri ve çerçevelerin yer aldığı 90 bin metrekarelik devasa kompleksin yaklaşık 400 milyon doları bulması bekleniyor. 

Kongre onayı gerektiği gerekçesiyle şimdilik yargı engeline takılan inşaat, Trump’ın şatafatlı kişisel miras projesi olarak eleştiriliyor. 

Amerika’nın 250. yılında altın kaplama gösteri 

Trump, Temmuz ayında kutlanacak Amerika’nın 250. kuruluş yılı için de altın hamlelerini sürdürüyor. 

ABD Darphanesi, Amerika’nın kuruluş yıl dönümü anısına Trump’ın portresinin yer aldığı 24 ayar altın hatıra parası basıyor. Yaşayan bir başkanın bu şekilde “onurlandırılması” nadir görülen bir durum. 

Yine 250. yıl kutlamaları kapsamında hazırlanan özel tasarım pasaportların içine Trump portresi yerleştirilirken imzası altın varaklı olarak yer alacak. 

En iddialı projelerinden birisi ise Washington DC’de kendi adını taşıyacak olan, 76 metre yüksekliğindeki altın kaplama heykellerle süslenecek devasa bir zafer takı inşası. Vietnam gazilerinin ve mimarların tarihî yapıyı bozacağı gerekçesiyle dava açtığı bu anıt, Trump’ın gösteriş abidesi olarak değerlendiriliyor. 

Bu arada Trump’ın 2024’te Pensilvanya’daki suikast girişiminde yumruğu havadaki pozunu yansıtan 7 metrelik altın kaplama heykelinin Miami’deki golf sahasına dikilmesi de tartışmaların odağında. 

En sıra dışı 250. yıl etkinliği ise Beyaz Saray bahçesinde gerçekleştirilecek kafes dövüşü (UFC) turnuvası olacak. Tarihsel bir kutlama ve başkanlık makamının ciddiyetiyle bağdaşmadığı eleştirileri yapılsa da Trump, kendi saldırgan tarzını yansıtan bu etkinliği yapmaya kararlı. 

Trump’ın teolojik distopyası 

Trump’ın o çok sevdiği altın varaklar, bugün Gazze’den Batı Şeria’ya, İran’dan Lübnan’a, Orta Doğu’da dökülen kanı ve yükselen feryatları gizlemeye yetmiyor. 

Bu altın gösterinin gölgesindeki Beyaz Saray, artık dünyanın süper gücünün yönetim merkezi değil; Evanjelik ve Siyonist lobilerin ipoteği altında, rasyonaliteden kopmuş teolojik bir tapınağa dönüşmüş durumda. 

Trump, yanına aldığı Hristiyan milliyetçisi ve “Haçlı zihniyeti” taşıyan kabinesiyle Amerikan dış politikasını İsrail’in saldırgan emellerinin uysal bir esiri hâline getiriyor. Orta Doğu, vadedilen o sahte “altın refahı” yerine bu fanatik kadroların kurguladığı teolojik bir kıyamet senaryosunun ortasında, soykırımdan savaşa uzanan bir cehennemi yaşıyor. 

Bu sözde “Kutsal Savaş (Armageddon)” saplantısı sadece Filistin ve İran’ı değil, tüm bölgeyi ateşe atıyor. İran bataklığından yükselen her sahte zafer çığlığı, aslında Amerika’yı daha derin bir çıkmaza saplıyor. 

Trump’ın “strateji” olarak pazarlanmaya çalışılan öngörülemez politikaları sadece Orta Doğu’da değil, dünyanın dört bir yanında küresel istikrarsızlık oluşturuyor. Kendi müttefikleriyle de arası her geçen gün açılan Trump’ın yayılan tehdit dalgaları sınır tanımıyor. 

Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro’yu hukuksuz şekilde kaçıran Trump yönetimi, şimdi de Küba’yı ambargolarla baskı altına almaya çalışıyor. 

Kanada ile ticaret savaşları körükleniyor, Kolombiya’ya gözdağı veriliyor ve hatta Grönland gibi absürt toprak talepleriyle uluslararası hukuk ve diplomasi alay konusu ediliyor. 

Trump’ın dünyası, insanlığa parıltılı bir gelecek değil; savaş karanlığıyla kararmış bir distopya sunuyor. Altın ışıltısıyla kaplanan Beyaz Saray’ın koridorlarında sahnelenen savaş ayinleri, demokrasinin ve uluslararası kuralların son kırıntılarını da süpürüp götürüyor. 

Trump döneminde insanlık âdeta Evanjelik ve Siyonist radikal lobilerin teolojik ajandalarına kurban edilmeye çalışılıyor. Amerika’yı esir alan bu teolojik cinnet hâli, insanlığın ortak geleceğine kurulmuş yaldızlı bir pusu. 

Amerikan demokrasisinin “altın” kafesi 

Amerika içeride -sözde “Altın Çağ” döneminde- demokrasiyi nefes alamaz hâle getiren bir kafese dönüşüyor. Farklılıklarla zenginleşmiş bir ülkenin sınırlarına yeni duvarlar örülürken vize yasakları ayrımcı şekilde genişletiliyor. İstihbarattan yargıya, Pentagon’dan dışişlerine yüzyıllık devlet gelenekleri kişisel sadakat testlerine kurban ediliyor. Kuşatılan adalet mekanizması, yaldızlı bir kılıç gibi muhalifleri budamak için kullanılıyor. 

Demokrasinin nefes aldığı meydanlar, Trump’ın söylemleriyle körüklenen yabancı düşmanlığının ve “göçmen avı” histerisinin hüküm sürdüğü boğucu bir iklime kendini bırakıyor. Sokaklarda Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza Güçlerinin (ICE) kanlı operasyonlarıyla Amerikan vatandaşları öldürürken kutuplaşmanın soğuk rüzgârları her yeri sarıyor. 

İsrail’in Gazze’deki soykırımına tepki veren özgür düşüncenin kalesi üniversiteler hem ekonomik hem de ideolojik olarak boğulmaya çalışılıyor. 

Özgürlükleri esir alan bu kafes, dışarıdan bakıldığında altın varaklarla süslenmiş olabilir ancak parmaklıkları nefret, kutuplaşma, ırkçılık ve ayrımcılıkla örülü. Nitekim PEW’in geçen yıl eylül ayında yaptığı anket; Amerika’da siyasi motivasyonlu şiddetin yüzde 85’e, göçmenlere ayrımcılığın yüzde 82’ye yükseldiğini gösteriyor. 

Ekonomik cennet vaadiyle başkanlığa gelen Trump’ın İran’la başlattığı savaş, başta petrol fiyatlarındaki artış olmak üzere Amerikan halkına refah getirmiyor, aksine acı faturalar çıkarıyor. Resmî verilere göre ücretlerde sınırlı artış yaşansa da kira, sağlık, enerji ve gıda fiyatlarındaki yüksek seyir, düşük ve orta gelirli kesimin satın alma gücünü aşındırmayı sürdürüyor. Zengin kesimler servetlerini katlarken dar gelirli halkın ekonomiye dair umudunun zayıfladığı görülüyor. 

Donald Trump’ın altın aynasında gördüğü bu “Yeni Amerika”, bir medeniyet inşası değil; adaletin renginin solduğu, refahın daraldığı, özgürlüğün yerini duvarlara bıraktığı bir döneme işaret ediyor. 

Trump’ın vadettiği o “Altın Çağ”, aslında dünya dengelerini altüst eden, insanlığı savaşın eşiğiyle ekonomik sarsıntının karanlığı arasında savuran bir belirsizlik fırtınasından başka bir şey değil. 

Trump’ın öngörülemez politikalarından yorgun düşen dünya, yok olan hayatların, sarsılan ekonomik dengelerin ve bozulan ittifakların ağır faturasıyla karşı karşıya. 

Tarih bu dönemi bir “refah dönemi” olarak değil, yerleşik tüm kuralların tarumar edildiği kaotik bir fetret devri olarak kaydedecek. 

ABD Başkanı Trump’ın yaldızlı tiyatrosunda perde kapandığında geriye o altın rüyalar değil, çivisi çıkmış dünya düzeni ve karanlık bir Amerika kâbusu kalacak.