Yarın

İnsan, geçmişin izlerini sürüp kainatın sırlarını çözse de yarının ardındaki perdeyi aralayamaz. Umutlarla örülen, korkularla gölgelenen ve bilinmezliğin koynunda saklanan yarın, insanın hem en büyük merakı hem de en derin acizliğidir. Mustafa Lütfi Menfalûtî, “en-Nazarât” adlı eserinde insanın kader karşısındaki çaresizliğini, hayata tutunduğu umutları ve bilinmezliğin ardında saklı hakikati edebi bir dille anlatıyor.
yarin.jpg

05.11.2026 - 12:05  |  Son Güncellenme:  05.11.2026 - 12:15

Zira biz, yanlış da olsa emellerimizle hayattayız; yalandan da olsa arzularımızla mutluyuz. 

Dün gece, bugün ne yazacağımı düşündüm, biliyorum. Şimdi kalemi elime aldım ve önümde, kalemi üzerinde oynattıkça kararan beyaz bir sayfa var, biliyorum. Fakat kalem hedefine ulaşacak mı, yoksa varamadan elimden mi düşecek; ya da bu risalemi tamamlayabilecek miyim, yoksa zaman buna engel mi olacak, bunu bilmiyorum. Zira yarın ne olacağı hakkında hiçbir şey bilmiyorum çünkü istikbal Allah’ın elindedir. 

Bu sabah elbiselerimi giydim, biliyorum. Ve hâlâ üstümdeler, bunu da biliyorum. Fakat bu elbiseyi ben kendi ellerimle mi çıkaracağım yoksa gassal mı çıkaracak, işte bunu bilmiyorum. 

Yarın, kendisine bakan kişiye uzaklardan görünüp gizlenen, belirsiz bir hayalettir. Belki merhametli bir melek, belki kovulmuş bir şeytandır. Belki de, soğuk bir rüzgar estikçe parçaları dağılan, zerreleri saçılan ve varlığın, semtine hiç uğramadığı yokluklardan bir yokluk hâline gelen kara bir buluttur. 

Yarın, dalgaları yükselen ve gürültü çıkaran, büyük ve taşkın bir denizdir. İçinde inci ve cevher mi yoksa kızıl ölüm mü taşıyor, bilinmez. 

Yarın, akıllardan gizlenmiş ve kendisini nazarlardan saklamıştır. Hatta bir kişi, evinin kapısından çıkmak için ayağını kaldırdığında, o ayağı kapının önüne mi yoksa kabrin içine mi koyacak, bilmez. 

Yarın, çokça sırlarla dolu, etrafında idraklerin döndüğü, akılların azar azar fehmettiği, nazarların yavaş yavaş anladığı ve ancak taştan tatlı su çıktığı zaman sırlarını ifşa edebilecek bir gönüldür. 

Yarın, sanki pusuda gizlenmiş, yuvasında tünemiştir. Örtüsüne bürünmüş bir şekilde emellerimize ve temennilerimize alaycı bakışlar atarak, hafife alıcı ve hor görücü gülüşlerle gülerek kendi kendine “Şu mal toplayan kişi, vârisi için topladığını; şu usta, harap olması için inşa ettiğini; şu baba da ölmesi için çocuk sahibi olduğunu bilseydi ne o kişi mal toplardı ne usta bina inşa ederdi ne de baba çocuk sahibi olurdu” diyor. 

İnsan bu âlemde bütün zorlukları aştı. Yer altına tünel açtı, gökyüzüne merdiven dayadı, doğu ile batıyı demir ağlarla ve bakır şeritlerle bağladı. Aklıyla semalara çıktı, yıldızlarına gitti, diplerini ve zirvelerini, düzlüklerini ve ovalarını, meskûn ve metruk yerlerini, yaşını ve kurusunu öğrendi. Işıkların katettikleri mesafeyi, yıldızların uzaklıklarını ve küremizin ağırlığını icmalen ve tafsilen ölçmek için mikyaslar koydu. Denizlere daldı ve derinliklerini öğrendi, toprağını kontrol etti ve sakinlerini de rahatsız etti. Definlerini kazıp çıkardı ve hazinelerini talan etti. İncilerini ve cevherlerini ele geçirdi. Geçmiş asırların taşlarını, kayalarını tetkik etti ve o zamanın insanlarının nasıl yaşadıklarını, nerede kaldıklarını ve neler yiyip içtiklerini öğrendi. Zahirî hislerden bâtıni hislere sızdı. Böylece karakterleri ve yapılarını, akılları ve düşünme şekillerini, algıları ve merkezlerini bildi. Hatta ruhun konuşmasını ve arzuların küçük tıkırtılarını duyar gibiydi. Zekâsıyla tüm perdeleri deldi ve bütün kapıları açtı. 

Ancak… 

Yarının kapısında aciz, hakir kaldı ve açmaya cüret edemedi. Onu çalmaya cesaret edemez çünkü o, Allah’ın kapısıdır ve Allah gaybını kimseye açmaz. 

Ey gayb perdesiyle maskelenmiş hayalet! Yüzünden o peçeyi kaldırmaz mısın ki biz de maskeli çehrenden bir safha görelim. Ya da yok, bize yalnızca biraz yaklaş da o maskenin ardındaki sureti görüverelim. Kalplerimiz sana özlemle yerinden çıktı, ciğerlerimiz de senin muhabbetinle eridi gitti. 

Ey yarın! Bizim büyüklü küçüklü umutlarımız, iyi ya da kötü arzularımız var. 

Emellerimizin yerini bize söyle, arzularımıza ne yaptığını haber ver! Onları aşağılayıp yok mu ettin yoksa onlara güzel mi davrandın? 

Ya da... Yok! Sen en iyisi sırrını gönlünde muhafaza et. Masken de yüzünde kalsın. İstek ve arzularımız hakkında bir kelime dahi etme ki kalplerimiz ve ruhlarımız mahvolmasın. 

Zira biz, yanlış da olsa emellerimizle hayattayız; yalandan da olsa arzularımızla mutluyuz.  

Kişinin hayatı temennileri kadardır. Eğer onlar kaybolursa, hayat da anlamını kaybeder. 


Kaynak: en-Nazarât - Mustafa Lütfi Menfalûtî 

Çeviri: Numan Aytaş